I oczekuje szkoła również, iż rodzice zechcą się przekonać, jak bardzo jednorazowe uznanie i zachęta waży w wychowaniu więcej, niż liczne nagany i połajanki; unikając w stosunku do dzieci surowości, ograniczając liczbę nakazów i zakazów, pozostawiając dzieciom swobodę tam, gdzie przymus nie jest potrzebny, odwołując się do dobrej woli i do poczucia honoru młodzieży, rodzice osiągną w pracy wychowawczej wyniki trwalsze, niż przez nadmiar surowości i stosowanie siły.

Szkoła oczekuje od rodziców, że będą się starali o zachowanie życia rodzinnego w czystości, gdyż rodzina jest najważniejszym czynnikiem wychowania; że rodzice dadzą dziecku w domu podstawy życia religijnego, na których będzie mogła budować dalej.

Szkoła oczekuje od rodziców także poparcia w walce z niewczesnym oportunizmem i defetyzmem wobec ujemnych zjawisk życia oraz pomocy w zaprawianiu młodzieży do wytwarzania zdrowej opinii społecznej i odwagi cywilnej.